13.06 – ok. 11.00

– Widzisz ten wieżowiec, tam, za oknem? – pytam Pana i Władcę i otwieram usta ze zdziwienia.

– Tamten?

– Tak, to nasz statek, extra, co? – piszczę z radości.

• Do you see that skyscraper there, outside the window? – I ask Master and Commander, my mouth dropping open in surprise. – That one?
• Yes, that’s our ship, cool, huh? – I squeal with joy.

Jest ogromny. Jest tak ogromny, że widać tylko kawałek środkowej części. I jest biały i śliczny. Nie wierzymy w reklamy, ani w kit wciskany przez różne agencje turystyczne, ale potwór za oknem naprawdę wygląda nieźle.

It’s huge. So huge that only a sliver of the center is visible. And it’s white and beautiful. We don’t believe the advertising or the nonsense pushed by various travel agencies, but the monster outside the window really does look pretty.

Przed chwilą oddaliśmy naszą limuzynę w ręce nieznanego faceta z nieznanej firmy parkingowej. Nie mamy wyjścia – nie stać nas na parking za 45 euro/dzień, a ich oferta na 2 tygodnie to 190 euro. Niby wszystko jest legalnie, ale nikt na Passenger Terminal o nich nie słyszał… Oprócz jednej pani z informacji. I tego musimy się trzymać. W każdym razie samochód odjechał w nieznane, a w bagażniku zostały kanapki z wędliną, serek wiejski lekki i bułeczka z serem. Dobra, zapomniałam. Trzeba będzie zrobić kwarantannę samochodu przed jazdą powrotną. O ile kiedyś odzyskamy nasze Audi.

We just handed our limousine over to an unknown man from an unknown parking company. We have no choice – we can’t afford the 45 euro/day parking, and their offer for two weeks is 190 euro. It’s supposedly legal, but no one at the Passenger Terminal has heard of them… Except for one woman at the information desk. And we have to stick to that. In any case, the car drove off into the unknown, leaving behind cold cut sandwiches, light cottage cheese, and a cheese roll in the trunk. Okay, I forgot. We’ll have to quarantine the car before driving back. If we ever get our Audi back.

ok. 12:30

Odprawa trwała półtorej godziny, wyglądało to podobnie jak na lotnisku. Bagaże oddaliśmy wcześniej na parterze i to przebiegło błyskawicznie. Siedzimy i czekamy, aż na ekranie pojawi się przypisany nam wcześniej numer. Ludzi jest mnóstwo, a 90 procent to tzw. Golden Age. Ja i PiW też nie jesteśmy tacy młodzi, razem mamy ponad 100 lat, ale tutaj średnia wieku to ok. 65, wliczając w to nieliczne (na szczęście!) dzieci. Zaczynam być głodna, przypominam sobie kanapki, ale mam nadzieję, że niedługo zjemy coś lepszego.

Check-in took an hour and a half, similar to airport check-in. We’d already checked in our bags on the ground floor, and it went by quickly. We sat and waited for our assigned number to appear on the screen. There were a lot of people, and 90 percent were from the Golden Age. MC and I aren’t that young either; we’re over 100 between us, but the average age here is around 65, including the few (thankfully!) children. I’m starting to get hungry, I remember the sandwiches, but I hope we’ll have something better soon.

Po odstaniu dłuuugiej kolejki dostajemy kartę pokładową (sea pass), która upoważnia nas do wejścia na nasz statek w każdym porcie, do otwierania drzwi naszej kajuty (pokoju? kabiny?) i do opłacania wszystkich rzeczy, które będą na statku płatne: alkoholu, zakupów w sklepach, posiłków w płatnych restauracjach i wielu innych rzeczy, o których nie mamy na razie pojęcia.

After waiting in a looong queue, we receive a boarding pass (sea pass), which authorizes us to board our ship at any port, to open the door of our cabin (room? stateroom?) and to pay for all the things that will be charged on the ship: alcohol, purchases in shops, meals in paid restaurants and many other things that we have no idea about yet.

Na statek weszliśmy przez rękaw, zaraz zrobiono nam zdjęcie, które będzie przypisane do karty pokładowej. W recepcji na trzecim pokładzie powitalny szampan/sok pomarańczowy. Kabiny jeszcze nie gotowe, więc zwiedzamy: odkrywamy kino, śliczną bibliotekę na dwóch poziomach, windy, baseny i czynną restaurację – pożeram gaspacho, wędzoną rybę z pięknymi bułeczkami, deserek (wcale nie malutki) i kawka na koniec. Żyć nie umierać.

We boarded the ship through a jet bridge and were immediately photographed, which would be added to our boarding pass. At the reception desk on the third deck, we received a welcome drink of champagne and orange juice. Our cabins weren’t ready yet, so we explored: we discovered a cinema, a lovely library on two levels, elevators, swimming pools, and an open restaurant – I devoured a gazpacho, smoked fish with beautiful rolls, a dessert (not small at all), and coffee at the end. Life is wonderful.

ok. 14:30

Kajuty gotowe. Nasza (i pewnie każda inna) jest śliczna – wielkie łóżko, wielkie okno, na jednej ze ścian wielkie lustra. Trzy szafy, telewizor, biurko szafki z obu stron łóżka (koi?), lampy, telefon – naprawdę nic więcej do szczęścia nie trzeba. Łazienka malutka, ale jest w niejwszystko, co łazienka mieć powinna. Przynajmniej według moich standartów. 

The cabins are ready. Ours (and probably every other cabin) is lovely – a large bed, a large window, large mirrors on one wall. Three wardrobes, a TV, a desk, cabinets on either side of the bed (or bunk?), lamps, a telephone – that’s all you really need to be happy. The bathroom is tiny, but it has everything a bathroom should have. At least by my standards.

Nasza kajuta przytulna i niebrzydka / home away from home.

ok. 15:45

Ćwiczenia ewakuacyjne. Spodziewałam się większych emocji, a tu nie dość, że nie kazali zakładać kamizelek ratunkowych, to jeszcze wszystko odbyło się na scenie w teatrze. A teatr mają ogromny. W każdym razie zostaliśmy przeszkoleni. Już nic nam nie grozi.

Evacuation drills. I expected more excitement, but not only were they not telling us to wear life jackets, but it all took place on a theater stage. And they have a huge theater. At least we’ve been trained. We’re out of danger now.

Żeglujemy, żeglujemy!

16:30

Odpływamy! Odpływamy! Kiedy widzę jak zwiększa się dystans między nabrzeżem a statkiem, to jak zwykle w takich doniosłych chwilach chce mi się ryczeć, ale nie ma czasu! Trzeba biec na najwyższy pokład (jedenasty) i krzyknąć gdzieś na dziobie „Jestem królem świata!”. 

We’re sailing away! We’re sailing away! When I see the distance between the quay and the ship increasing, as always in such momentous moments, I want to cry, but there’s no time! I have to run to the top deck (the eleventh) and shout from somewhere in the bow, „I am the king of the world!”

Jest słonecznie, ale zimno. Brzegi kanału z kamienicami, magazynami, dokami wyglądają jak miniaturki. Statek buczy na pożegnanie, ludzie machają, wieje wiatr, robimy zdjęcia i udajemy starych marynarzy.

It’s sunny but cold. The banks of the canal, with their tenement houses, warehouses, and docks, look like miniatures. A ship hums its farewell, people wave, the wind blows, we take photos and pretend to be old sailors.

po 18:00 / after 6 p.m.

Pierwsza kolacja. Kolacje będą się dzielić na formalne i „smart casual”. Dziś nie trzeba się stroić, ale i tak wrzucamy na siebie coś lepszego niż dżinsy i swetry. Przy stole mamy parę Amerykanów i parę Słoweńców, wszyscy oprocz nas na emeryturze. Nie ma świetnej zabawy, ale jedzenie wynagradza nam wszystkie trudy dzisiejszego dnia. Jest pysznie i obficie, a profiterolki z czekoladą… 

First dinner. Dinners will be divided into formal and „smart casual.” There’s no need to dress up today, but we still wear something better than jeans and sweaters. At the table are an American couple and a Slovenian couple, all retired except us. It’s not a huge party, but the food makes up for all the hardships of the day. It’s delicious and plentiful, and the chocolate profiteroles…

Po kolacji zwiedzamy dalej. Mamy plan statku, ale i tak musimy wszystko odkryc  – miejsca do tańczenia, kasyno, siłownię i spa. A przede wszystkim miejsce najbardziej magiczne, najwspanialsze, najbardziej ulubione – na 10 pokładzie jest restauracja, gdzie można jeść 24/7 to co się chce i ile się chce. Gdzie można się napić różnych herbatek (naliczyłam 15 rodzajów), egzotycznych i swojskich soczków, gorącej czekolady i wody z lodem. Siedząc przy stolikach można przez wielkie okna obserwować morze/ocean, czytać, rozmawiać, poznawać ludzi. Chyba się tu przeniosę na stale.

After dinner, we continue exploring. We have a map of the ship, but we still have to explore everything – the dancing spots, the casino, the gym, and the spa. And above all, the most magical, the most wonderful, the most beloved place – on deck 10, there’s a restaurant where you can eat whatever you want, as much as you want, 24/7. There you can drink a variety of teas (I counted 15 kinds), exotic and home-made juices, hot chocolate, and ice water. Sitting at the tables, you can watch the sea/ocean through the large windows, read, chat, and meet people. I think I’ll move here permanently.

Na razie kurs na Lofoty. Dystans do przebycia: 1017 mil morskich. / For now, we’re on course for Lofoten. Distance to cover: 1,017 nautical miles.

RADA: Strzeżcie się fotografów „statkowych”. Zdybią was wszędzie. Zrobione przez nich najtańsze zdjęcie to 19,90 $. Na szczęście nie trzeba tych zdjęć wykupywać – wiszą sobie w galerii foto do końca rejsu. Nie martwcie się – grzeczne „nie, dziękuję” załatwia sprawę. Niegrzecznego nie próbowałam. 

TIP: Beware of „ship photographers.” They’ll catch you everywhere. The cheapest photo they take is $19.90. Fortunately, you don’t have to buy these photos—they’ll hang in the photo gallery until the end of the cruise. Don’t worry—a polite „no, thank you” will do the trick. I haven’t tried the rude one.

RADA: Bądźcie mili dla wszystkich członków załogi, nawet tych najniższych rangą: sprzątaczy kabin i obsługujących toalety. Pochodzą często z małych wiosek gdzieś w Azji i strasznie tęsknią za domem. I są strasznie grzeczni i mili i odnoszą się do was z szacunkiem. Nie stosujcie nigdy zasady „płacę i wymagam”, bo oni i tak robią wszystko, żebyś był zadowolony.

TIP: Be nice to all crew members, even the lowest-ranking ones: cabin cleaners and restroom attendants. They often come from small villages somewhere in Asia and are terribly homesick. They are also incredibly polite and kind, treating you with respect. Never adopt the „pay and demand” approach, as they will do everything they can to please you anyway.