W języku oksytańskim (u nas nazywanym prowansalskim, choć najberdziej przypomina kataloński) Aigues Mortes oznacza Martwe Wody, bo jak ma się nazywać mała, średniowieczna twierdza leżąca na skrzyżowaniu dwóch kanałów, wyrastająca w samym sercu bagien Camargue? W sezonie miasto napakowane jest turystami, którzy wiedzeni owczym pędem (niezależnie od narodowości) przechodzą z parkingów przez główną bramę:
Potem idą główną ulicą pełną sklepów różnej maści, choć głównie są to sklepy z pamiątkami, w których króluje lawenda w postaci mydeł, perfum, haftów, suszów, poduszeczek, wianuszków, świec, malunkach na wszystkim oraz lawendy par excellence. Poza tym mija się po drodze lodziarnie z (a jakze) lodami lawendowymi (Zbigowi smakowały, ja oddałam mu swoją porcję, bo dla mnie były łe), kaafejki, kilka sklepów z odzieżą dla turystów, bo normalny człowiek w tym badziewiu nie chodzi. Po drodze trzeba kupić kawał lokalnego nugatu:
Spacer zwykle kończy się na głównym placu w jednej z kilku restauracji z bardzo zwyczajnym jedzeniem. Restauracja z lewej strony:
Restauracja z prawej strony:
I środek placu, na którym ja, nasi Francuzi (Francoise i Christian) i oczywiście król (święty) Louis IX.
Ale o znienawidzonym przeze mnie królu i do tego świętym następnym razem.
P.S.Kunszt kulinarny regionu ukrywa się w bocznych uliczka i cienistych zaułkach.
distantcruise 
Ewcia, na tym zdjęciu to nawet podobne jesteśmy jak na siostry przystało, tylko kiedy byłam młodsza i miałam ciemne włosy:)))
PolubieniePolubienie
Ania, wiedziałam, że coś w tym jest, bo dlaczego tak świetnie się rozumiemy? Przytulam mocno!
PolubieniePolubienie
Jak Magda powiedziała – „po coś się znalazłyśmy w tych internetach”:)))
PolubieniePolubienie
Jasne! I jestem wdzięczna za to cybernetycznym bogom! 🙂
PolubieniePolubienie