Jedziemy brzegiem jeziora Tuniskiego do stolicy Tunezji. Na kawałkach zieleni, wśród śmieci wszelkiego sortu pasą się niewielkie stada owiec i kóz. Przedmieścia witają nas odrapanymi budynkami w stylu kolonialnym i mauretańskim, a im bliżej centrum, tym więcej odrapanych budynków w stylu kolonialnym i mauretańskim, wśród których królują warsztaty samochodowe i liczne kioski sprzedające kwiaty (z których robi się perfumy). Podjeżdżamy na dziedziniec ratusza, gdzie czeka na nas przewodniczka i Ahmed. Ahmed jest ubrany w garnitur i nie gada z kobietami. Wiem, bo kiedy pytam go, czy jego pistolet (który dostrzegam pod marynarką) to Glock to udaje, że nie słyszy. Ale kiedy Pan i Władca pyta o to samo, to potwierdza. Tak, Ahmed jest naszym ochroniarzem zapewne z tajnej policji. Super, prawda?

We are driving along the shore of Lake Tunis toward the Tunisian capital. Small flocks of sheep and goats graze on patches of greenery amidst all manner of trash. The suburbs greet us with dilapidated colonial- and Moorish-style buildings; the closer we get to the center, the more of these run-down structures we see, dominated by auto repair shops and numerous kiosks selling flowers (used to make perfume). We pull into the town hall courtyard, where a female guide and Ahmed are waiting for us. Ahmed is wearing a suit and doesn’t talk to women. I know this because when I ask him if the gun I spot under his jacket is a Glock, he pretends not to hear. But when the Lord and Master asks the same question, he confirms it. Yes, Ahmed is our bodyguard—presumably from the secret police. Great, right?

Niżej: dziedziniec ratusza w Tunisie / Below: the courtyard of the Tunis Town Hall

Ratuszem rządziła przez kilka lat jedyna kobieta w świecie arabskim wybrana na stanowisko burmistrza. Ale teraz mamy iść do Mediny – zabytkowej dzielnicy (wpisanej na listę UNESCO w 1979), w której, jak przekonuje nasza przewodniczka, jeśli ktoś się nie urodził i wychował, to zaraz się zgubi w plątaninie wąskich uliczek, korytarzy, przejść i tłumów mieszkańców i turystów. Na razie, żeby dotrzeć do Mediny, muszę pokonać rozpalony do białości plac przed ratuszem, na którym jedyne cienie pochodzą z tunezyjskich flag.

For several years, the town hall was led by the only woman in the Arab world to be elected mayor. But now we are heading to the Medina—a historic district (inscribed on the UNESCO list in 1979) where, as our guide assures us, anyone not born and raised there would quickly lose their way amidst the maze of narrow streets, corridors, and passageways, and the throngs of locals and tourists. For the moment, however, to reach the Medina, I must cross the white-hot square in front of the town hall, where the only shade comes from Tunisian flags.