Port Halk al-Wadi to inaczej La Goulette – tunezyjski port, który kiedyś był hiszpański, później ottomański, przez jakiś czas był więzieniem, a potem był nazywany „Małą Sycylią” i mieszkała tu Claudia Cardinale. Nas przywitała eskotra kanonierek tunezyjskiej floty, kiedy nasz statek manewrował wśród wąskich kanałów pomiędzy liberyjskimi kontenerowcami. Kiedy w końcu zacumowaliśmy i przeszliśmy z nabrzeża za mury starego fortu było już straszliwie gorąco, a w oślepiającym słońcu trudno było dostrzec uroki tego miejsca. La Goulette po francusku znaczy „gardło rzeki”, ale leży nad jeziorem Tunis. Jedziemy do miejscowości Sidi Bou Said, która jest nazywana „Tunezyjskim Santorini”. Hmmm…
The port of Halk al-Wadi—also known as La Goulette—is a Tunisian port with a varied history: it was once Spanish, then Ottoman, and served as a prison for a time; later, it was dubbed „Little Sicily” and was home to Claudia Cardinale. We were greeted by an escort of Tunisian navy gunboats as our ship maneuvered through narrow channels amidst Liberian container ships. By the time we finally docked and made our way from the quayside past the walls of the old fort, the heat was intense, and the blinding sun made it difficult to appreciate the place’s charms. Although the name La Goulette means „river throat” in French, the town actually sits on the shores of the Lake of Tunis. We are heading to the village of Sidi Bou Said, known as the „Tunisian Santorini.” Hmm…
W przydrożnej kawiarni Ben Rahim wypiliśmy kawę, a ja z powodu upału nie miałam siły łazić po miasteczku, tym bardziej, że prawie nigdzie nie było cienia, co uważam za wielkie niedopatrzenie władz. Wlazłam tylko do jednego pobliskiego sklepu / galerii sztuki w poszukiwaniu malutkich, srebrnych kolczyków i zagadałam się z bardzo miłym właścicielem, który pochodził z Hiszpanii, ale ożenił się z Tunezyjką. Kolczyków nie kupiłam, ale obiecałam, że opowiem o tym miejscu. Co niniejszym czynię 🙂
We had coffee at the Ben Rahim roadside café; the heat left me with no energy to wander around the town—especially since there was hardly any shade, which I consider a major oversight by the authorities. I did pop into one nearby shop-cum-art gallery looking for tiny silver earrings and struck up a conversation with the very pleasant owner—a Spaniard married to a Tunisian woman. I didn’t buy any earrings, but I promised to tell people about the place. Which is exactly what I’m doing now 🙂
Czy Sidi Bou Said przypomina Santorini? Trochę tak, ale żeby to ustalić, trzeba iść nad morze, przejść się nadmorskimi, brukowanymi uliczkami i dotknąć stopami buałego piasku. Ale to już zostawiam dla was.
Does Sidi Bou Said resemble Santorini? A bit, perhaps—but to find out for sure, you have to head to the seaside, stroll along the cobbled coastal streets, and feel the white sand beneath your feet. But I’ll leave that part up to you.
distantcruise 